|
لكْ زَيه دل غَرد وَ بارُم سِي يَه چالَيْ پُر تَشي |
شُو سُهونْ وابي هَمَي جا ، نِي زَنه اَفتو خَشي |
|
دلم برای یک اجاق پر آتش لک زده است |
همه جاتیره وتار شده،آفتاب خوبی نمی تابد |
|
رَو گِرُتِه شيلَه پيلَه، قُربْ دارِه دِز دِرو |
جونُم وُ شيري كه مِن ذاتِش نبوهِه غِلْ غَشي |
|
شيله پيله رواج يافته،دروغ و نيرنگ ارزش شده است |
بنازم به آن كسي كه مثل شيردرذاتش غل وغشي نباشد |
|
فَقرْ بَي بختيْ فَلاكتْ ، سَر كَشيِه تا خدا |
يايِ دَورَي نونِ چَن تا حُونَنه اِيدا گا رَشي |
|
فقر و بدبختي وفلاكت بالا گرفته است |
ياد دوراني كه يك گاو رش(سياه وقهوه اي) نان چند خانواده را مي داد (بركت وجود داشت) |
|
قَبرِسونِ مُردِيَل هم، بِختَرَ آبادِيَه |
نِي رَسِه حتي وَ گوشِت وزوزِ گُنجِ مَشي |
|
قبرستان مردگان هم ازآبادي وروستا بهتراست |
ديگر حتي وزوز زنبور كوچكي هم به گوشت نمي رسد(سکوت ومرگ همه جا را گرفته است) |
|
بويِ تَعفونْ پيچِسِه مِن مالْ، مال وابيِه لَجَن |
لَشْ وَري لَشْ رِختِه ، دالي نِي بيايِه سَر لَشي |
|
بوي گند و تعفن در روستا پيچيده و آن را به لجن زار تبديل كرده است |
لاشه و جسد بر روي هم ريخته و حتي لاشخوري هم نيست كه روي آنها بيايد(همه چيز از بين رفته است) |
|
پَي پَتي مِنْ بَردَلي دونْ تا كَي ايتو گَز كِنيم |
هَي بِگَيمونْ گُلْ ايا بَي اَسپِ سُرخَنْ سَركَشي |
|
تا كي با پاي برهنه اين طور در سنگلاخ برويم و بدويم |
و مدام از آمدن منجي با اسب سفيدش صحبت كنيم (اميد واهي ببنديم) |
|
يا وَريسيمون و يا گورِ خُمونَه گُم كِنيم |
غَيرَ مِن خَومُونْ بيا، تيري بِجُمنِه آرشي |
|
يا به پا خيزيم و يا همان بهتر كه برويم و گور خودمان را گم كنيم (بميريم) |
مگر اين كه در خوابمان آرشي بياد و تيري رها كند |
|
بَندِ چالَيْ سَرد كِز كِردَنْ نَيارِه حاصلي |
بايَدِي مِنْ فكر بَيمونْ ، بِرْ كِنيم اَز نُو تَشي |
|
كنار اجاق سرد نشستن و كز كردن هيچ سودي ندارد |
بايد در فكر چاره باشيم و از نو آتشي روشن كنيم (شوري به پا كنيم) |
شعر از : استاد انصاری فهلیانی


